எழில்நிலா.கொம்


	பகுதி 01	'எழில் நிலா'வின் சிறப்புப் பக்கம்

	01 தமிழ் 02 நான்தான் வேண்டும் எனக்கு 03 கைகள் ஏந்தி	04 அழிவில் வாழ்வா 05 வேங்கூவர் - கனடா 06 வெள்ளிப் பௌர்ணமியே


	1. தமிழ் இதயத்தில் இனிக்கின்ற மொழி - தமிழ் மொழியினுள் துடிக்கின்ற இதயம் கவிதைக்குள் விளைகின்ற வைரம் - தமிழ் வைரத்துள் ஒளிர்கின்ற கவிதை விரலுக்குள் ஊறிவரும் எழுத்து - தமிழ் எழுத்தினில் நிமிர்கின்ற விரல் ஓசைக்குள் கூடுகட்டும் சுகம் - தமிழ் சுகங்களில் வெடிக்கின்ற ஓசை காற்றுக்குள் சிறகோட்டும் வாசம் - தமிழ் வாசத்தால் எழுந்தாடும் காற்று பார்வைக்குள் விரிகின்ற வானம் - தமிழ் வானத்துள் மிளிர்கின்ற பார்வை மண்ணுக்குள் கருவான வளம் - தமிழ் வளத்தினில் கொழிக்கின்ற மண் இயற்கைக்குள் முத்தாடும் மழை - தமிழ் மழையினில் தழைக்கின்ற இயற்கை மனசுக்குள் எழுகின்ற உணர்வு - தமிழ் உணர்வினுள் கசிகின்ற மனசு மூச்சுக்குள் உள்ளாடும் தாகம் - தமிழ் தாகத்தில் தீயாகும் மூச்சு மோகத்துள் கமழ்கின்ற இளமை - தமிழ் இளமையில் திரள்கின்ற மோகம் முயற்சிக்குள் முளைவிடும் சிறகு - தமிழ் சிறகினில் தெறிக்கின்ற முயற்சி மனிதத்துள் செழித்தோங்கும் கருணை - தமிழ் கருணையால் வேர்பாயும் மனிதம் உயிருக்குள் குடிகொண்ட மானம் - தமிழ் மானத்தில் துடிக்கின்ற உயிர் தீபத்துள் வாழ்கின்ற புனிதம் - தமிழ் புனிதத்தில் நிமிர்கின்ற தீபம்


	2. நான்தான் வேண்டும் எனக்கு அன்பே நீ கேட்டதைவிடக் கூடுதலாய்த்தானே கொடுத்தேன் நீ கேட்காததையும் நானே கண்டுபிடித்துச் சேர்த்து நீ சொன்னதையெல்லாம் சுத்த நெய்யினால் சுடப்பட்ட நிஜங்கள் என்றுதானே நம்பினேன் காதல் வெறும் வாய் வித்தையல்ல செயல் என்று நான் நிரூபிக்காத நாளுண்டா நிறுத்தாத பேச்சும் நிமிடத்திற்கொரு முத்தமுமென சுவர்க்க மத்தியில்தானே மனங்கள் மணக்க மணக்க மல்லாந்து கிடந்தோம் உன் கண்களுக்குள் புகுந்து வண்ண வண்ணக் கனவுகளை விசாரித்து விசாரித்து அத்தனையையும் நான் உண்மையாக்கித்தானே நிமிர்ந்தேன் என்னைப் பார்த்தேன் என்று நான் உன்னைப் பார்த்துத்தானே சொன்னேன் ஆழமும் அழுத்தமும் காதலின் முத்திரைகள் என்று உறங்காத கடலாய்க் கிடந்துதானே உன்முன் அலைகள் தொடுத்தேன் இன்று ஏன் என்னை ஒன்றுமில்லாதவனாக்கிவிட்டாய் நீயே வலியவந்து இழுத்த தேரை ஏன் திராவகத் தீயில் செலுத்தினாய் உன் இடறிய தேவைகள் நம் காதலைக் கொன்றனவா நீயும் நானும் காதலிக்க ஒரு கோடி காரணங்கள் சொன்னாய் பிரிவதற்கு மட்டும் ஒரே ஒரு காரணம்தானே சொன்னாய் அதுவும் உப்பு சப்பில்லாமல் இறுதியாய்... என் உயர்காதல் விழிநோக்கும் உரங்கெட்டுத் தலைதாழ்த்தி நரக உதடுகள் நச்சு இழைகளாய் ஒட்டி ஒட்டிப் பிரிய ஒப்புக்கு நீயோர் மன்னிப்பு கேட்டதை புரியாத மூடனல்ல நான் இருந்தும் அழுது நிற்கிறேன் நீயும் நானும் ஆடிய ஆட்டங்களில் இதய அணுக்கள் தேயத் தேய நிஜமாய் நின்றவனாயிற்றே நான் மௌனங்கள் பூட்டி உதடுகள் ஒட்டி உள்ளம் திரிந்து நிற்கும் உன்னிடம் இனி நான் என்ன கேட்பது உன்னை இழந்தேன் என்பதை நான் நம்பமறுத்தாலும் தொடர்ந்து என்னை என்னாலேயே ஏமாற்றிக்கொள்ள இயலாததால் இன்று நான் ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொள்கிறேன் கண்ணீர்க் கரைகளில் மெல்ல மெல்ல என் எண்ணங்கள் மேலே மேலே எழுகின்றன என் பிரியமான பாவியே நிலைக்கத் தெம்பில்லா நெஞ்சம் கொண்ட உன்னை மட்டுமா நான் இழந்தேன் மென்மையும் உண்மையும் குழைத்துக்கட்டிய சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருந்த என்னையுமல்லவா இழந்துவிட்டேன் ஆம் நீ வேண்டாம் இன்றெனக்கு மீண்டும் நான்தான் வேண்டும் எனக்கு தண்டவாளங்கள் நீளமானவை அடுத்த ரயிலுக்கு இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் என்று அறிவிப்புகளும் வருகின்றன கடந்துவிட்ட ரயிலுக்கும் கைவிட்ட காதலுக்கும் வருந்தித் துருப்பிடித்துச் சாவது ஒருக்காலும் உசிதமல்ல நானும் போய் காத்திருக்க வேண்டும் எனவே என் பிரியக் காதலியே நீ வேண்டாம் இன்றெனக்கு மீண்டும் நான்தான் வேண்டும் எனக்கு


	3. கைகள் ஏந்தி கழுத்தில் தொங்கிய தங்கச் சங்கிலியைக் காணவில்லை நேற்றுமுதல் ஓர் அனாதை ஆசிரமத்திற்கு வழங்கியிருக்கலாம் மனம் எவ்வளவு நிறைவாய் இருந்திருக்கும் உருப்படாத படம் நூறு ரூபாய் தண்டம் ஓர் ஏழை வீட்டு அடுப்பெரிக்க காரணமாயிருந்திருக்கலாம் நல்லதாய் நான்கு வாழ்த்தாவது வந்திருக்கும் சட்டைப்பையில் இருந்த பத்து ரூபாய் பறிபோயிருக்கிறது பேருந்து நிறுத்தம் வரும்முன் கண்ணில்லாப் பிச்சைக்காரிக்கு கண்திறந்து போட்டிருக்கலாம் அந்தச் சிரிப்பில் இறைவனையாவது பார்த்திருக்கலாம் சரி சரி இனியும் இந்த லாம்... லாம்.... கள் வேண்டாம் புறப்படு இன்றைய தேதிக்கு உன் மனிதாபிமானத்தின் மதிப்பென்ன எத்தனையோ மனிதநேய அமைப்புகள் கைகள் ஏந்திய வண்ணம் கொடுக்கத்தான் மனிதர்கள் இல்லை


	4. அழிவில் வாழ்வா கலவரம் அது இங்கே தினம் வரும் அது வரும்போதெல்லாம் வெறுமனே நிற்கும் சிலைகளின் உயிரும் பிடுங்கப்படும் தவறொன்றும் செய்யாமலேயே தரையோடு தரையாக இரத்தச் சகதியாய்ச் சிதைந்து கிடக்கும் சகோதரா திடீர்த் துவேசம் உன்னைத் துண்டாடித் துண்டாடி வெறியின் பசிக்குத் தீனியாக்கிவிட்டதா முதலில் என் கருணைக் கரங்களை உன் கண்ணீர் துடைக்கவே நான் நீட்டுகின்றேன் இது ஓரிரு நிமிடங்களில் காய்ந்துபோகும் ஈர ஒத்தடம்தான் இதனால் உன் உயிருக்குள் கொதி கொதித்துக் குமுறும் நெருப்பு ஊற்றுகள் நிச்சயமாய் நிற்கப்போவதில்லைதான் ஆகையினாலேயே நிரந்தர நிவாரணத்தின் விடியல் கீற்றாய் இந்தக் கவிதை உருவாக வேண்டும் என்ற உயிர்த் தவிப்போடு என் வார்த்தைகளை உருக்கி உருக்கி உன்முன் வார்க்கிறேன் நீயோ - இன்றைய வெறிச் சூறாவளியில் வெற்றிகண்ட இனத்தின் துவம்ச வதைகளால் குதறப்பட்ட தளிர்க்கொடியாய் இருக்கலாம் அல்லது - தோல்விகண்ட இனம் துவைத்துக் கிழித்து துயரக் கொடியில் தொங்கவிட்ட நைந்த ஆடையாய் இருக்கலாம் நீ யாராய் இருந்தாலும் என் கரிசனம் மட்டும் உனக்கு ஒன்றுதான் சகோதரா இன்று நான் உனக்குச் சொல்லும் சேதியை உன் மூளையின் மத்தியில் ஓர் சுடராக ஏற்றிப்பார் இங்கே கண்ணீரை முந்திக்கொண்டோடும் உன் இரத்த அருவியை நாளை அங்கே ஓடும் மரண காட்டாறாய் மாற்றிவிட நீ குறிவைத்து வெறிகொள்வதில் நிச்சயம் நியாயம் இருக்கிறதுதான் தன்மானமென்பது கடைப்பொருளல்ல அது உன் உயிர்ப் பொருள்தான் உன்னத உணர்வுகளின் கருப்பொருள்தான் கருகிக் குவிந்து கிடக்கும் கணக்கற்ற சடலங்கள் உன் சுற்றமும் நட்புமல்லவா நொறுங்கி நீராகிக் கிடப்பது உன் உடலும் உள்ளமுமல்லவா ஆயினும் என் அன்புச் சகோதரா உன்னிடம் எனக்கொரு கேள்வியுண்டு உன் நிதான நிமிடங்களின் நிழல்மடி அமர்ந்து எனக்கொரு பதிலைச் சொல் வெற்றி என்பது என்ன சகோதரா முட்டாள் கரமெடுத்து மூர்க்க அரிவாள் வீச்சில் மூடத் தலைகளை முடிவற்று வெட்டிச் சாய்ப்பதா இல்லை சகோதரா இல்லை தலைகள் எடுப்பதால் உன் தலையும் ஓர் நாள் குறி வைக்கப்படுகிறது என்பதை நீ மறக்கலாமா இன்று தப்பலாம் உன் தலை அது என்றும் தப்புமா சகோதரா இன்றும் கூட உன் தலைக்குப் பதிலாய் இங்கே உருண்டோடிய உன் இனத்தின் தலைகள்தாம் எத்தனை எத்தனை வாழ்வில் அழிவு வரும்தான் ஆனால் - அழிவில் வாழ்வு வருமா சரித்திரம் பார் சகோதரா வந்தபின் ஒத்தடம் அறிவீனமல்லவா வருமுன் வேரறுப்பதே வெற்றியல்லவா ஒருமுறை அந்த இரத்தக் காட்டேறி நம்மை நசுக்கி அரைத்து நகைப்புக் காட்டி நகர்ந்துபோய்விட்டது மீண்டும் அதையே வரவேற்று நீ சிகப்புக் கம்பளம் விரிக்கலாமா என்னருமைச் சகோதரா இனி நீ செய்யச் சிந்திக்கவேண்டிய காரியமென்ன தெரியுமா மூட வெறியர்களின் மூர்க்க வேட்டுகள் முற்றும் துளைக்காத கேடயமாய் உன்னை நீ உருவாக்கு கையரிவாள்களை கண்தொடா குழிக்குள் கடாசிவிட்டு உன் மனோ பலத்துடன் மீண்டு வா எது கேடயம் என்று நீ கேட்டுத் தவிப்பது எனக்குத் கேட்கிறது சகோதரா. கேள் பொருளாதார மேன்மை மனோதிடச் செல்வம் பேரறிவுப் பெருநெருப்பு இவையே எந்தக் கொம்பனும் நெம்பமுடியாத பூரண அரண்கள் உனக்கு அரிவாள்கள் அறிவில்லாதவனுக்கே வேண்டும் இந்தக் கேடயங்களல்லவா உனக்கு வேண்டும் எந்த நாய் நரியும் உன் அழுக்கையும் தொடத் துணியாத உயர் நிலையை உன் உள்மூச்சடக்கித் தவமிருந்து உனதாக்கு வெட்டிக் கொண்டு சாவதை வீர மரணம் என்று முட்டாள் கோஷம் போடாதே ஒப்புகிறேன் வீடு புகுந்து நம் பெண்களின் முந்தானை இழுக்கும் மூர்க்கக் கரங்களை முழுதாய்க் கொய்வது முறையான செயல்தான் சகோதரா அதில் மரணம் உன் மண்ணின் பெருமைக்கும் தன்மான உணர்வுக்கும் மனிதகுல இனத்திற்கும் மகத்தான தொண்டுதான் ஆனால் நடந்து முடிந்த களத்தில் வீரம் கொள்வதென்பது இனி வரும் சந்ததிப் பெண்களின் முந்தானையையும் இழுக்கக் கொடுக்க இன்றே கையப்பமிடும் சாசனமல்லவா 'வெட்டு' என்பது என்றும் விட்டுப் போகும் விசயமா வெட்டாமையே பேரறிவல்லவா சாவதா வாழ்க்கை வாழ்வதன்றோ வாழ்க்கை வீசியெறிந்த விதை விழுந்த இடம் முளைக்கும் வெட்டிச் சரிந்த கிளை தரை தொட்டதும் துளிர்க்கும் உலகின் உயிர்கள் வாழ்வதற்கே அதை உணர்த்தும் இயற்கையை உற்றுப் பார் சகோதரா வெறியரின் தலைகளை வெட்டிச் சாய்ப்பது உனக்கு வெற்றியா தோல்வியா தொடரும் அழிவுகள் என்பது எக்காலத்தும் எவர்க்கும் தோல்விதானே சகோதரா அன்று அணுகுண்டால் அழிந்தது ஜப்பான் இன்றோ அதுதன் உழைப்பின் வெற்றியோடும் பொருள்வளப் பெருக்கோடும் அறிவுச் சுடர் ஏற்றி உள்ளத் திண்மை பூட்டி உலகை வென்றே உலா வருகிறதே அந்தப் பேரெழில் கண்டாயா அதுவன்றோ வெற்றி அதுவன்றோ வீரம் அதுவன்றோ வாழ்வு மீண்டும் ஓர் அணுகுண்டுப் போரென்று அடிபட்ட ஜப்பானும் தாழ்ந்து போனால் புல்லும் பூண்டும் கூட எங்கும் மிஞ்சுமோ என் அன்புச் சகோதரா இரத்தப் பாளமான உன் நெற்றியை அறிவென்னும் நெருப்புக் கோடுகள் அழுத்தமாய்ப் பதிய சுருக்கிச் சுருக்கிச் சிந்தித்துப் பார் இன்றின் அவலம் மற மூட வெறிக்கு முக்கியத்துவம் தராதே நாளையேனும் நல்வாழ்வு என்னும் நெடிய சுகம் தேடி உன் நெஞ்சோடு போராடு நல்ல விடையோடு எழு வாழ்க்கை ஒருமுறைதான் அதை மூடருடன் முட்டிக்கொண்டு முடித்துக்கொள்ளல் அறிவீனம் காயங்களைச் செப்பனிட்டு உன் கேடயங்களைத் தேடு அந்த அறிவு வெளிச்சம் உனக்குள் பட்டுத் தெறிக்க சின்னதாய் ஒரு தீ மொட்டையேனும் பூக்கவைத்தால் மட்டுமே இது ஒரு கவிதை சகோதரா


	5. வேங்கூவர் - கனடா அடடா... பருவம் தொட்டு நிற்கும் இளமொட்டு மங்கையைப்போல் மதர்ப்புகளால் சூழப்பட்ட அற்புத நகரம், கனடாவின் பிரிட்டிஷ் கொலம்பியா மாகாணத்தில் அமைந்துள்ள வேங்கூவர். 2002 மே மாதம் டொராண்டோவிலிருந்து முதன் முறையாக பணி நிமித்தம் நான் அங்கு சென்று, அதன் அழகில் மயங்கி, அதன் பளிங்கு வீதிகளிலெல்லாம் இதயம் தள்ளாட இன்ப உலா வந்தேன். ஓர் ஐந்து தினங்கள் சுற்றித் திரிந்துவிட்டு, ஆசைக் காதலியைப் பிரியும் காதல் பித்தனைப்போல் விக்கலெடுக்கும் தொடர் ஏக்கத்தோடு எழில் வேங்கூவருக்கு விடைகொடுத்து நான் விமானத்தில் அமர்ந்தபோது படபடவென்று சிறகடித்துக்கொண்டு என் உள்ளத்தில் வந்து உட்கார்ந்த ஒரு வண்ணத்துக் கவிதைதான் இது. வசந்தத்தில் வசந்தம் கேட்டுத் தவமிருக்கும் உலகில் வருடமெல்லாம் வசந்தம் காணும் வேங்கூவர் ஓர் அதிசயம் எங்கும் இங்கே புல்லும் மரமும் பூத்துப் பூரண சுயாட்சி நடத்தும் பொற்பருவத் தாண்டவங்கள் பேரெழிற் பொற்சிலையாய் சுற்றிக்கட்டிய நீர்ப்பட்டுச் சேலைக்குள் நிமிர்ந்து நாணி நிற்கும் நிலமகள் இந்த வேங்கூவர் இயற்கையின் எழில்வண்ணப் பளபளப்பு காணும் கண்களிலெல்லாம் மின்னல்கள் கொளுத்தி மின்னல்கள் கொளுத்தி மிடுக்கோடு விளையாடுகிறது ஆசையின் உந்துதலில் நடப்பதைக் கைவிட்டு ஓர் அங்கப்பிரதட்சணம் செய்தால் இந்த அழகு வீதி அழுக்காகும் நம் தேகமோ தூய்மையாகும் அப்படியோரு சுத்தம் அடிக்கடி கொட்டும் அந்த அமுத மழையும் விடுப்பெடுத்துவிட்டால் வானமே கூரையாக பூமியே கம்பளமாக ஓர் ஐந்து நட்சத்திர விடுதியாகிப்போகும் இந்த வேங்கூவர் பாருங்களேன் இந்தச் சூரியனை இங்கு வந்ததும் நானும் ஒரு நிலவுதான் என்று மஞ்சள் பூசிய மணப்பெண்ணைப் போல அழகு காட்டிச் சிரிக்கிறது மயிலிறகு ஒத்தடம் போல் நம் மேனியில் பதிக்கிறது தன் முத்து முத்தங்களை இங்கே இரத்த அழுத்தக்காரனுக்கும் வியர்வை என்பது விளங்காத புதிர்தான் என்றால் தாராளமாக நீங்கள் நம்பலாம் காலங்காலமாய்ப் பாடுபட்டு சொர்க்கத்தைக் கட்டி கிரகப் பிரவேசம் நடத்த நாள் குறித்துக் காத்திருந்தபோது யாரோ எவரோ குறும்புக்காரர் அதைத் திருட்டுத்தனமாய்க் கட்டியிழுத்துக்கொண்டு வந்து இங்கே இறக்கிவைத்துவிட்டார்கள் போலும் ஓ சொல்ல மறந்துவிட்டேனே நம் தமிழ்ப் பெண்கள் இங்கே வாசல் தெளித்துக் கோலம்போடும் வழியறியாமல் செல்லமாய்ச் சிணுங்குவர் ஏனெனில் வாசலும் தெளித்து. வண்ண வண்ணப் பூக்களால் கோலமும் போட்டு தினம் தினம் வாஞ்சையாய் வந்து நிற்பாள் வேங்கூவர் வசந்த தேவதை அட இத்தனை அழகு எப்படி இங்கே கொட்டிக்கிடக்கிறது என்று இங்கும் அங்கும் நான் உற்று உற்றுப் பார்த்தேன் சொட்டுச் சொட்டாய் அமுத அழகு எங்கிருந்தோ வடிந்த வண்ணமாய்த்தான் இருக்கிறது வடிவது சொர்க்கத்திலிருந்தா என்று எனக்குத் தெரியாது ஆனால் வடியும் இந்த இடம் நிச்சயமாக ஓர் அற்புதச் சொர்க்கம் என்று மட்டும் நான் எங்கும் எவரிடத்தும் சத்தியம் செய்வேன்


	6. வெள்ளிப் பௌர்ணமியே வெள்ளிக் கால்கொலுசு வீதியெல்லாந் தாளமிட முல்லைச் சிரிப்புதிர்த்து முந்தானைக் கையசைத்து வெள்ளிப் பௌர்ணமியே விரைகிறாயடி - மனதைக் கிள்ளித் தவிக்கவிட்டே மறைகிறாயடி அல்லிக் குளத்தினிலே அந்தியளி மஞ்சளிலே மெல்ல நீரிறைத்து முகப்பூவை ஈரமாக்கிப் புள்ளி இளமானே நிற்கிறாயடி - நெஞ்சை அள்ளிப் பனிமடியில் வைக்கிறாயடி உள்ளக் கனவுகளை ஒருவருக்கும் சொல்லாமல் நெல்லி மரத்தடியில் நெடுநேரம் தலைசாய்த்து மெல்ல வேறுலகம் நுழைகிறாயடி - என்பால் உள்ளம் உருகுவதை ரசிக்கிறாயடி கள்ளக் கண்ணோட்டம் கண்மணியே போதுமினி உள்ளம் எனக்கென்றே உருகிவரும் சத்தியத்தைக் கிள்ளை மொழியாலே சொல்லிவிடடி - என்னைக் கொல்லும் தவிப்பினையே கிள்ளிவிடடி
	இரண்டாவது பகுதிக்குச் செல்ல